Wie Mathilde Dusol vraagt wanneer zij een fascinatie ontwikkelde voor fotografie, wordt door haar mee teruggenomen naar haar middelbare schoolperiode. Vijftien, zestien jaar is ze, als ze onbewust de gewoonte ontwikkelt om een fototoestelletje mee naar school te nemen. Gewoon, een simpel volautomatisch Agfa toestelletje. De beelden? Giebelende klasgenoten, een leraar in een lange schoolgang, eigenlijk alles wat een rol speelt in het schoolleven van een puber. Maar - ook toen al - altijd met een centrale rol voor mensen.

Als Mathilde haar middelbare school afrondt, is fotografie nog altijd niet meer dan een hobby. Terwijl ze een opleiding start tot mondhygienist, fotografeert ze in haar vrije tijd vrolijk door. Zo volgt ze twee jaar lang een cursus fotografie bij een creativiteitscentrum, zodat ze ook het zelf ontwikkelen en afdrukken van films onder de knie krijgt.

Na enige tijd als mondhygienist gewerkt te hebben begint het te kriebelen. De wijde wereld trekt. Dus stapt Mathilde in het vliegtuig. In tien maanden bezoekt ze Thailand, Maleisië en Australië. En natuurlijk gaat de camera mee. Ergens aan de andere kant van de wereld groeit bij haar het besef dat fotografie meer kan zijn dan alleen een hobby. En dus hapt ze bij terugkomst gretig toe als de lokale fotograaf haar vraagt zijn studio te komen versterken. Wat volgt is een leerzame periode met veel portretfotografie en bruiloftsreportages.

Al vrij snel blijkt dat haar werk als mondhygienist en het werk voor de fotograaf niet meer te combineren zijn. En dus vestigt Mathilde zich in 1996 als zelfstandig fotografe.

Drie jaar later wekt een bijzonder verhaal van een ex-patiënt speciale interesse bij Mathilde op. Een gehandicapte zwemmer heeft zich ten doel gesteld om het Kanaal over te zwemmen. Gegrepen door het misschien wel waanzinnige idee van een gehandicapte atleet om deze extreme prestatie te leveren, stapt ze op de boot naar Engeland en maakt een reportage van de moedige poging. De droom spat uiteen op enkele kilometers van de Franse kust, maar Mathildes fascinatie voor de gehandicaptensport is blijvend.

En dus is Mathilde Dusol voortaan met haar camera te vinden op vrijwel elk sportevenement voor atleten met een beperking.



Hoogtepunten in haar carrière als fotografe zijn de vierjaarlijkse Paralympische Spelen en haar expositie Kunst & Vliegwerk. Inmiddels heeft ze de Spelen van Sydney, Salt Lake, Athene en Turijn achter haar naam staan. En met de tijd heeft ze een eigen, herkenbare stijl ontwikkeld. Zozeer zelfs dat kenners van haar werk er vaak moeiteloos in slagen haar werk uit een anonieme stapel te trekken. Mathilde zelf over haar stijl:”Ik las laatst een mooie uitspraak van een fotograaf:’ik ga op zoek naar beelden waarin ik een tweede mededeling kan doen.’ Ik geloof dat voor mij precies hetzelfde geldt.”

Wie denkt dat Mathilde Dusol zich inmiddels enkel nog toelegt op de gehandicaptensport, heeft het mis. Ook voor reportagewerk en portretten voor zowel particulieren als bedrijven is ze gemakkelijk enthousiast te krijgen. Zeker als ze daarbij de regie in eigen hand kan houden, want ook dan probeert zij met haar foto’s een verhaal te vertellen.